ลูกสาวตัวน้อยของแม่จะเป็นสาวแล้วนะคะ … จากเด็กตัวแดง ๆ ที่ร้องเสียงดังที่สุดในห้องเนิร์ส…ตอนนี้กลายเป็นเด็กหญิง ขวบครึ่ง ที่แสนจะรู้เรื่อง แสนแก่น แสนซน เจ้าขาของแม่โตเร็วมาก ๆ ในเดือนนี้ เสื้อผ้าเริ่มคับขึ้น จนต้องโละของเก่า ออกจากตู้ไปบ้างแล้ว เจ้าขาเดินคล่อง วิ่งได้ ปีนบันไดเก่ง ขั้นเตี้ย ๆ ก็สามารถก้าวขึ้นลงได้ดี รู้จักเกาะพยุงตัวเองขึ้นลงเอง รู้และ เข้าใจเรื่องราวต่าง ๆ ได้มากอย่างไม่น่าเชื่อ แต่พัฒนาการทางภาษาพูดยังไม่ก้าวหน้านัก ลูกยังไม่มีคำที่สามารถเข้าใจได้ แต่มักจะพูดภาษาของตัวเอง คำเดิม ๆ ที่แม่ฟังไม่ออก แต่ภาษากายของลูกดีมาก ๆ (ดีมากไปป่าวนะ) เลยทำให้ไม่ได้ฝึกพูด แต่งัยแม่เชื่อว่าลูกจะพูดได้ในอีกไม่นาน ก็ถ้านู๋พร้อม นู๋ก็จะพูดเองล่ะ จริงมั้ยคะลูก… กิจวัตรประจำวันของลูก ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงจากเดือนที่แล้วมากนัก จากที่ตื่นนอนเวลาประมาณ 7 โมง แม่จะพาลูกไปอาบน้ำ เจ้าขาจะถือแปรงสีฟัน และถูฟันเอง จะถอดเสื้อก็ชูแขน จะถอดกางเกงก็เกาะแม่ยกขาออกเอง เวลาแต่งตัวก็ทำได้เหมือนกัน บางทีสอดแขนมาผิด ๆ ใจร้อนจริง ๆ แม่ยังหาแขนเสื้อไม่เจอนี่ลูก… บางครั้งที่แม่เห็นลูกมีอาการปวดท้อง แม่ก็จะพาลูกนั่งชักโครก เดี๋ยวนี้เจ้าขาไม่ค่อยกลัวแล้ว นั่งได้สำเร็จ หลายครั้ง เป็นที่ชื่นใจของแม่จริง จริงจ๊ะ
ช่วงบ่าย พ่อของลูกเพิ่มอาหารมื้อบ่ายโมงให้อีกมื้อ เป็นประเภท เกี๊ยวน้ำ หมี่ราดหน้า เต้าหู้หมูสับ หรือไม่ก็หัดให้กินอาหารหยาบแบบตักกินเองที่บางทีเจ้าขาของแม่ก็ใช้มือหยิบเข้าปาก เช่น ข้าวสวย ไข่เจียว ปลาทอด เจ้าขาขยันตักใส่ปาก แต่ไม่ขยันเคี้ยวเลย แถมจะไม่ยอมกลืนด้วย อย่างดีก็คงให้ดื่มน้ำตามไป เจ้าขาหัดถือถ้วย และดื่มจากถ้วยได้แล้วถึงจะไม่ต่อเนื่องได้นาน แต่ก็ไม่สำลัก และไม่ค่อยหกแล้ว… เก่งจริง ๆ นะจ๊ะลูกรัก
แต่เมื่อวันหยุดที่ผ่านมานี่สิ …เจ้าขาของแม่ดื้อมาก ๆ ไม่ยอมหม่ำอะไรเลย ทั้งนม และอาหาร แม้กระทั่งผลไม้กระปุกที่เคยชอบ ก็ไม่เอาซักอย่าง อยากแต่จะเล่น อยากตักเอง แม่ก็ยอมให้ตักนะ ลูกสาวแม่ตักเข้าปากได้เก่งมาก แต่ไม่ยอมกลืนเลยนี่สิ…. แม่กลัวนู๋จะหิวหน่ะ… …ที่ไหนได้ พอถึงเวลาแม่มาทำงาน เจ้าขาก็เป็นเด็กดีเลี้ยงง่าย ป้อนง่ายเหมือนเคย…. เฮ้อ…. อ้อนแม่จริง จริ๊ง….
หลังจากตื่นนอนตอนบ่าย เจ้าขาจะหม่ำนม ของว่าง น้ำผลไม้ แล้วเดินเล่น รอบบ้าน ทักทายบรรดาพี่ ๆ สี่ขาที่วิ่งเล่นกันอยู่ เจ้าขาโปรดสุนัขตัวเล็ก และช่างสังเกตสิ่งต่าง ๆ รอบตัว อย่างเช่น เวลานกลงมาจิกข้าวที่สนาม เจ้าขาก็จะชอบชี้และสนใจดู ประมาณ 6 โมงเป็นเวลาหม่ำมื้อเย็น เสร็จแล้วก็พอดีเวลาที่แม่กลับบ้าน เจ้าขาจะมาแอบที่ประตูเล่นจ๊ะเอ๋กะแม่ และช่วยแม่ถือของ พาแม่ไปหม่ำ ๆ บ้าง เจ้าขาชอบนั่งตักแม่ดูว่าแม่หม่ำรัยยังงัย บางทีก็ขอหม่ำบ้าง ใครเห็นก็คงว่าทุลักทุเลเหลือเกิน แต่แม่กลับมีความสุขดี ที่มีลูกนัวเนียอย่างนี้จ๊ะ
แล้วเราก็ขึ้นบ้านไปอาบน้ำกัน เจ้าขาสามารถยืนสระผมได้โดยไม่งอแงและไม่ค่อยยอมใช้หมวกสระผม ก็ลูกคงจะรำคาญไม่ชอบให้รัยมาอยู่บนหัวนี่เน๊อะ แต่กลับไม่กลัวเวลาน้ำไหลเข้าตา และคงชินแล้วล่ะ เพราะเราสระผมกันอย่างงี้มาตั้งแต่เจ้าขาอายุ 1.2 ปีแล้ว
กิจกรรมก่อนนอนของลูกที่โปรดที่สุด และพลาดไม่ได้เลยคือการฟังนิทาน เจ้าขาจะชักชวนพ่อ และแม่ให้ไปหยิบหนังสือ มานั่งอ่านกัน ทุกครั้งเจ้าขาจะขอให้อุ้มเพื่อเลือกหนังสือเสร็จ แล้วก็จะปีนมานั่งตัก ตั้งอกตั้งใจฟัง บางทีก็มีชี้ถาม หรือว่าทำท่าประกอบด้วย บางเล่มที่เป็นเล่มโปรด เจ้าขาจะรอเตรียมทำท่าเมื่อรู้ว่าหน้าถัดไปจะพูดถึงเรื่องอะไร ลูกสาวแม่จะฟังได้คืนละหลายเรื่อง และไม่ยอมให้เลิกอ่านง่าย ๆ บางคืนเกือบ ๆ 10 เล่ม สลับกับเปิดดีวีดีเพลงโปรดให้ลูกฟัง ได้แก่ Song of ABC, Happy Birthday, Bingo เปิดฟังทีไร เจ้าขาของแม่ก็แดนซ์ติดหน้าจอทุ๊กที แม่นั่งมองลูกแล้วก็แอบขำ..ลูกจ๋า…มีความสุขจังจ๊ะ
ตลอด 1 ปี 6 เดือน ที่มีลูกมาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของแม่… ตั้งแต่ยังเป็นเจ้าตัวน้อย ที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลย จนกระทั่งพลิกคว่ำ …คลาน และเดินได้ วิ่งได้จนบัดนี้… ลูกสร้างความสุขให้กับแม่อย่างหาอะไรมาเปรียบไม่ได้เลย ขอบคุณเจ้าขาตัวน้อยของแม่ ที่ช่วยเติมชีวิตแม่ให้ไม่มีคำว่าเหงาอีกต่อไป…. แม่สัญญาจ๊ะ…ว่าจะทำให้ลูกมีแต่ความสุขเช่นกัน
….รักลูก…มาก….เหลือเกิน…..
–– แม่ ––
อีกไม่นานแล้วน้าเต้... เตรียมตัวบันทึกเรื่องราวเจ้าตัวน้อยไว้บ้างเลย... 
