ครบ 21 เดือนแล้วนะคะสาวน้อยของแม่ ..
ลูกทำให้แม่ดีใจอย่างยิ่งในเดือนนี้ กับการรอคอยมานานที่จะได้ยินได้ฟังสักคำจากลูก แล้ววันนี้ลูกก็พูดคำนึงออกมาให้แม่อิ่มใจอย่างที่สุด.... มะ....แม่... คำวิเศษคำนี้น่ะเอง ที่เปล่งออกมาด้วยความตั้งใจอย่างที่สุด เหมือนกลัวจะผิดงั้นล่ะ แต่ลูกก็ทำได้ชัดเจนดีมากเลยจ๊ะ
เรื่องภาษาที่แม่กังวล เริ่มคลายลงแล้ว... เพราะเชื่อว่าอีกไม่นานจะมีคำและประโยคตามมาให้ฟังกันจุใจแน่นอน เพราะลูกเริ่มกล้าที่จะออกเสียงบางคำออกมาหลังจากใช้คำและภาษาของตัวเองอยู่เป็นเวลานาน ตอนนี้เริ่มเข้าใจและกล้าพูดแล้ว ใช่มั้ยคะลูก..
คำแรกที่ชัดเจนที่สุด เริ่มขึ้นตอนที่ชี้ให้ลูกดูรูปปลาปูนปั้นที่ติดผนังอยู่
แม่ : นี่ตัวอารัยคะ (ชี้รูปปลา)
เจ้าขา : (ไม่ตอบ -- แต่เอานิ้วจิ้มที่ปาก)
แม่ : อ่า...นู๋จะหม่ำรัยคะลูก
เจ้าขา : "ปลา"
แม่ : !!!
อีกเรื่องเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้...
การอ่านนิทานกับลูกถือเป็นกิจวัตรก่อนนอนแต่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นโดยที่แม่ไม่เคยสอน
แม่ : หยิบหนังสือนิทาน "ผักแสนดี"
เจ้าขา : แย่งไปถือ และชี้ภาพ ผักชนิดหนึ่งเป็นหัวสีขาว
แม่ : เค้าเรียกว่า หัวผักกาด นะลูก
เจ้าขา : --- ชี้ที่เท้า ---
แม่ : อ้อ...ใช่จ๊ะ..เรียกอีกอย่างว่าหัวไชเท้าค่ะลูก ... แป่ววววว......
เมื่อวันอาทิตย์เราจะออกไปธุระข้างนอกกัน แม่กำลังแต่งตัวอยู่ รอพ่ออาบน้ำ ลูกนั่งเล่นอยู่ใกล้ ๆ แม่ในห้องนอน แม่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เสริมความงามเล็กน้อย ลูกยังคงป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ ๆ แต่แล้ว.... เมื่อถึงขั้นตอนของการเป่าไดร์ผม....
อ้าว...ลูกสาวแม่หายไปไหนซะนี่....
(โปรดดูรูป)....
ปีนไปบนเตียงแล้วทำท่านี้ นานจนแม่หยิบกล้องมาถ่าย ก็ยังคงฟรีซรอแม่อยู่อย่างนั้นล่ะคร่า...
....ก๊อนู๋หนวกหู เสียงไดร์เป่าผมของแม่นินา ... (คงอยากจะพูดอย่างงี้ล่ะ ถ้านู๋พูดได้)...
นี่ล่ะค่ะ เจ้าขาในช่วงครบ 1 ปี 9 เดือน....ขอบคุณ..นางฟ้าน้อย ๆ ที่มามอบความสุขให้กับแม่และพ่อจ๊ะ
พี่น้ำเนี่ย...ปากหนักมัก มากก สองขวบกว่าโน่น...ดอกพิกุลถึงร่วง พอร่วง...ก็ร่วงไม่หยุดเลย อิอิ 
