.

ลูกสาวคนเก่งของแม่จ๋า…

ช่วงนี้ลูกเรียนรู้ได้เยอะ และเร็วจนทำให้แม่แปลกใจ ระคนตื่นเต้น และบางครั้งก็ขำ ๆ กับความช่างเรียนรู้ ช่างจดช่างจำของลูกซะเหลือเกิ๊นนน…

เริ่มจากเรื่องคำศัพท์ ของลูก ที่พัฒนามาบ้างจากสัปดาห์ที่แล้ว ตอนนี้ลูกพูดคำว่า “ป้อ” แทนความหมายว่าพ่อได้แล้ว และพูดคำว่า “ยาย” ได้ด้วย แต่ที่ชัดที่สุด เห็นจะเป็น….. “ย่า”…..

อาจเพราะคุณย่าคอยอัดฉีดอยู่ทุกวัน โดยทำท่าหยิบแบ๊งค์ออกจากกระเป๋า เพื่อแลกกับการเรียก “ย่า” นั่นเอง… …จนวันนึง…

-- ชี้ที่กระเป๋าตังส์ของย่า —

แม่เริ่มสอนลูกเรื่องขนาดโดยการทำมือเพื่อสื่อความหมาย เล็ก-ใหญ่ พร้อมทั้งยกตัวอย่างประกอบเปรียบเทียบให้เห็นสักพักเดียว แม่ก็ถามว่า… “นู๋รักแม่แค่ไหนคะ” …. รอลุ้นไม่ถึงอึดใจ… ก็ได้คำตอบเป็นอาการกางมือออกกว้างงงงงง….สุด ๆ จนเลยค่อนไปทางหลัง… หัวใจแม่พองโตอีกแร้ววววว…. จ๊ะลูกจ๋า….

…. แม่ก็รักนู๋มากเช่นกันจ๊ะ….ยิ่งนับวันก็ยิ่งรักเป็นทวีคูณ ความคาดหวังตั้งแต่ครั้งที่อยากมีใครสักคนมาให้เรารัก และรักเรานั้น ตอนนี้สมใจจนปลาบปลื้มสุดหัวใจแล้ว…. แม่เชื่อเหลือเกินว่าลูกก็รักแม่มากไม่ต่างกันเลย… มีภาพที่ทำให้แม่เป็นสุขมาประกอบความรักของเราครั้งนี้ด้วย….

เป็นภาพที่เกิดขึ้นก่อนที่ลูกจะหลับ ช่วงเวลาที่แม่กล่อมลูกนอนทุกคืน… นับเป็นช่วงเวลาแห่งสัมผัสรักของเราแม่ลูก …แม่จะบรรจงหอมและจุ๊บลูกอย่างแผ่วเบาทุกคืนเพื่อบอกว่าแม่รักลูก… แต่เดี๋ยวนี้นอกจากแม่จะปฎิบัติเช่นนั้นกับลูกแล้ว….ลูกยังทำบางอย่างที่แม่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าลูกตัวน้อย ๆ คนนี้จะทำได้…. ลูกสาวแม่จะดึงแม่ลงไปจุ๊บ และแล้ว…ลูกก็จะจับมือแม่ไปลูบไล้ใบหน้าตัวเอง แล้วก็จุ๊บที่มือแม่ แล้วกอดมือแม่ไปแนบแก้ม…แนบแน่นจนหลับไป… ลูกจ๋า… แม่อธิบายไม่ถูกหรอกนะ ว่าแม่รู้สึกยังงัย…แต่ลูกรู้มั้ย…ว่านั่นคือของขวัญอันแสนวิเศษที่ลูกมอบให้ มันยิ่งกว่ายาวิเศษใด ๆ เพราะแม่รับรู้ได้ว่า…คือการแสดงออกซึ่งความรักที่ลูกมีต่อแม่… เป็นความรักบริสุทธิ์ที่เป็นน้ำทิพย์ชโลมหัวใจคนเป็นแม่คนนี้ให้ชุ่มชื่นอิ่มเอมและมีกำลังใจ ให้เป็นชีวิตที่มีความหมาย ที่เกิดขึ้นได้เพราะลูกสาวคนนี้ของแม่…

คงไม่ต้องกล่าวว่าแม่รักลูกเพียงใด … แต่โปรดรู้ไว้ว่าหัวใจของแม่คือลูกรัก …น้องเจ้าขา ของแม่